• وبلاگ : راه راستي
  • يادداشت : اعتبار گاتها با استناد به سخن يک موبد
  • نظرات : 6 خصوصي ، 53 عمومي
  • چراغ جادو

    نام:
    ايميل:
    سايت:
       
    متن پيام :
    حداکثر 2000 حرف
    كد امنيتي:
      
      
     
    + موبديار مهران غيبي 
    به ياري هستي بخش دانا
    (بخش نخست)
    درود
    آقاي حامد نوشته ايد:"

    در گاتها در هات 30 بند 3 و4 (ترجمه دوست خواه ) و هات 45 بند 2 نوشته:
    ر آغاز، آن دو «مينو»ي همزاد و در انديشه و گفتار و کردار[يکي] نيک و [ديگري] بد، با يکديگر سخن گفتند.و...جاهاي ديگه هم اشاره مي کند که در آغاز آفرينش بو ده اند و با هم سخن گفته اندمثلا(آن يک گوهر که پاک است به آن ديگر که پليد است گفت که ما هيچگاه سازگار نخواهيم بود؛ نه در انديشه، نه در آموزش، نه در درخواست و اراده، نه در آيين و گفتار و کردار)(رضي)
    سوال ما خيلي ساده است؟ انگره مينو از کجا آمده است؟
    اگر وجود عدمي دارد پس چگونه در آغاز آفرينش بوده وهمزاد سپنته مينو(با هم زاده شده اند)بوده و با سپنته مينو بحث و گفت و گو داشته است؟
    لطفا آقاي غيبي سوال ما رو با سوال جواب نديد...پاسخ به سوال مطرح شده را بدهيد
    "
    پاسخ

    در آغاز بودن با ازلي بودن تفاوت دارد. دقت کنيد واژه در آغاز است نه ازلي.
    نکته دوم:
    در زبان اوستايي «من» همان است که در فارسي ميگوييم «من». «مينو=مَئينيو» يعني از جنس «من» يا وابسته به «من». هستي بخش دانا در آغاز هستي دو نيروي وابسته و يا از جنس «من» در «من» انسان آفريد که تنها حوزه کاري آنها انديشه، گفتار و کردار انسان است. در بيرون از انسان کاري ندارند. در برگرداني که خودتان هم داديد، تنها و تنها حوزه کاري اين دو مينو «منش، گوش، کنش» مردم است...
    (ادامه دارد)